سلام D:

خیلی خوشحالم که از رو نمی رم و در این وبلاگ خاک گرفته رو تخته نمی کنم! D:

خب به همه کسایی که به احتمال نیم درصد ممکنه اینجا رو بخونن نوروز رو تبریک می گم و امیدوارم سال خوبی داشته باشن. D:

سال 87 هم بلاخره تموم شد. الان که نگاه می کنم می بینم با همه سختیاش برای من سال خوبی بوده و توش تجربه های خوبی کسب کردم. خیلی کارا هم بوده که دوست داشتم انجام بدم و نتونستم واقعاً. 

یکی از این تجربه های خوب دیدن دوباره مینا بود که اومده بود تهران و خیلی خیلی از دیدنش خوشحال شدم و کلی اینور و اونور رفتیم باهم. خیلی هم خوش گذشت، جای شما خالی.

از لحاظ دانشگاه هم سال گذشته برای من خیلی خیلی بد بود. خیلی تعداد کمی واحد پاس کردم و خیلی کم تونستم برای درس و دانشگاه وقت بذارم. امیدوارم بتونم امسال یه کم بهتر باشم.

بازم سال جدید رو بهتون تبریک می گم و در کل خوشحال شدم که بازم اینجا  پست زدم.

التماس دعا.

ببخشيد!

همه ببخشن منو بخاطر اينكه آپ نمي كنم. مي خواستم بگم وقت و حسش نيست (كه تا حدودي درسته) ولي در واقع گاهي اينجا رو يادم مي ره .

من براي نوشتن دلخوشي هام دعوت شدم، اونم توسط كسي كه خب عقيده م درباره ي دلخوشي باهاش متفاوته. به نظر من چيزاي باارزشن كه مي تونن آدمو به زندگي دلخوش كنن و خود اين شخص بزرگترين دلخوشي زندگي منه.

دلم خوشه به اينكه دوسم داره. به اينكه دوسش دارم.

دلم خوشه به اينكه زندگي پر دردي ندارم.

به اين كه هنوز مي تونم از آدامس فروش جلوي خونمون آدامس بخرم تا يه صد تومنيو با دستاي كوچيكش بهم برگردونه و با صداي معصومش بگه اينم تخفيفت عمو!..... و اينكه يه روزي اونجا نبينمش ......

دلم به اين خوشه كه خيليا منو مي شناسنو هيچ كدوم دشمنم نيستن.

دلم به روشني فردا خوشه و زيبايي امروز.

به خانواده اي كه دارم و به اين كه شايد اين جمعه بيايد، شايد...

پ.ن. نمي خواستم اينجوري بنويسم ولي من توي نوشتن قلمو مي دم دست ذهن لحظه ايم. اگه بد بود ببخشيد ;)